2010, eylül 18.

Allah'ım ben sürekli sana mızmızlık eden bir kulunum. her gün sana dert yanıyorum. sen'den sürekli bir şeyler istiyorum. gelmiyor. her şey değişiyor ama ben yine memnun olamıyorum. kendi başıma getirdiklerimi dahi sana şikayet ediyorum. nerden başlayayım. susayım mı. bir kez olsun gönüllüce şükretmeyen bu dilimi susturayım mı.

00:56

4 yorum:

  1. inana reklam vb için değil ama bloguma bi bak üye vb de olman gerekmez hatta istersen okuduktan sonra unut gitsin. sadece yazılarımı en eskiden en yeniye oku yeterli... ne demek istediğimi anlayacaksın... ümitsizliğine bi son ver bunu gerekirse emret kendine... bende aynı durumdayım hiç faydası yok böyle bişeyin sana da bana da kimseye de arkadaşım.

    http://bosdunyaninbosisleri.blogspot.com/

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. ümitsizlik mazoşist bir biçimde sevdiğim hastalığım sanki.

      yeni gördüm yorumları, peki, bakayım.

      Sil
  2. @Z. Selamlar, ben Feraşe. Tuhaf bir şekilde sizinle ortak acılarımız, ortak umutsuzluklarımız var. Ve yine tuhaf belki ama mazoşistlik vazgeçemediğim ama haz aldığım bir şey. Yüreğine sağlık, çok güzeller hepsi. Bloğuma beklerim.. Sevgiler.
    feraseden@blogspot.com:tr.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. gece kelebeği;

      hep aynı kaide; acılar ortak ve sonsuz. mutluluklar; geçici.
      belki de kara'nın beyaz'dan daha derin olmasının nedeni.

      uğrarım, sevgiler.

      Sil